Aloes i jego niezwykłe właściwości od lat

Aloes jako roślina lecznicza znany był już 3000 lat przed naszą erą, a w papirusie z ok. 1500 r p.n.e można już znaleźć 900 zalecanych receptur roślinnych.

Aloes jako roślina lecznicza znany był już 3000 lat przed naszą erą, jednakże pierwsze znaczące wzmianki na temat leczniczego zastosowania Aloesów znajdujemy w egipskim papirusie Ebersa, pochodzącego z ok. 1500 r p.n.e , odkrytego w Tebach w XIX wieku. Papirus zawiera ok 900 receptur roślinnych zalecanych przez egipskich kapłanów w przypadku najróżniejszych dolegliwości i aż 12 z nich dotyczy aloesu.
W czasach starożytnych używano aloesu do leczenia ran, balsamowania zwłok, produkcji środka przeczyszczającego i jako naturalnego kosmetyku. Nefertiti jak również Kleopatra używały aloesu do pielęgnacji ciała.

O Aloesie już w czasach nam bardziej współczesnych wspomina również Paracelsus, alchemik żyjący na przełomie XV/XVI wieku, najsłynniejszy farmaceuta ubiegłego tysiąclecia i wymienia go obok szafranu i mirry, jako składnik eliksiru życia. W Polsce o Aloesie pisał ks. A. Klimuszko i zalecał przygotowywanie winka aloesowego, co prawda z innego gatunku niż ten barbadeński, bo z aloesu drzewiastego, który w wielu domach stoi na okiennym parapecie.

Najwięcej informacji o leczniczym zastosowaniu aloesu zawdzięczamy uczonym rosyjskim i amerykańskim. Surowcem do produkcji leków jak również suplementów diety z aloesu są całe liście lub tylko wnętrze aloesu barbadeńskiego (Aloe Vera). W celu pozyskania alony, środka o silnym działaniu przeczyszczającym, wykorzystuje się liść ze skórką. Do produkcji soku i miąższu aloesowego, liście wcześniej obierane są ze skórki (dosłownie filetowane). Wnętrze aloesu jest dla człowieka jadalne, chociaż niezbyt smaczne. ale ze względów zdrowotnych nieocenione.